Ελλάδα και Κύπρος πήραν πρόσκληση για το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ για τη Γάζα

Ελλάδα και Κύπρος έχουν προσκληθεί από τον πρόεδρο Τραμπ να συμμετάσχουν στη σύνθεση των 25 ιδρυτικών κρατών του λεγόμενου «Συμβουλίου Ειρήνης» για τη Γάζα. Το νέο σχήμα εντάσσεται στη δεύτερη φάση του σχεδίου Τραμπ για τη Γάζα, όπως παρουσιάζεται από την Ουάσιγκτον ως «οδικός χάρτης» 20 σημείων, με κεντρικό ρόλο ενός οργάνου εποπτείας που θα κινητοποιεί διεθνείς πόρους και θα επιβλέπει τη μετάβαση από την κατάπαυση πυρός σε προσωρινή διακυβέρνηση, ανοικοδόμηση και μηχανισμούς λογοδοσίας. Σε επίσημη ανακοίνωση του Λευκού Οίκου γίνεται ρητή αναφορά στον ρόλο του «Board of Peace» και στη σύνδεσή του με τη δεύτερη φάση του σχεδίου.

Στη Λευκωσία το μήνυμα διαβάζεται και ως αναβάθμιση ρόλου, όχι λόγω… μεγαλοψυχίας, αλλά γιατί η Κύπρος έχει ήδη τοποθετηθεί ενεργά στο πλέγμα των πρωτοβουλιών για τη Γάζα, με διπλωματική παρουσία σε προηγούμενες διεργασίες και πρακτικές δυνατότητες ως κοντινό ευρωπαϊκό κράτος της περιοχής. Σύμφωνα με πληροφορίες, στο «Συμβούλιο Ειρήνης» προβλέπεται να συμμετέχουν τα κράτη που είχαν λάβει μέρος και στην τελετή στο Σαρμ Ελ Σέιχ, όπου είχαν1 παραστεί τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσοι και ο Νίκος  Χριστοδουλίδης. Αυτό εξηγεί πλήρως και την συμμετοχή της Τουρκίας, μιας και ο Ταγίπ Ερντογάν ήταν εκ των πρωταγωνιστών του Σαρμ Ελ Σέιχ…

Το αμερικανικό σχέδιο για τη Γάζα προβλέπει μια πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική. Τεχνοκρατική παλαιστινιακή επιτροπή για τη διαχείριση καθημερινών λειτουργιών και ένα ανώτερο πολιτικό σχήμα εποπτείας που θα ενθαρρύνει τη διεθνή κινητοποίηση. Το Associated Press αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε δομές εποπτείας για την επόμενη μέρα στη Γάζα, με το «Board of Peace» στην κορυφή.

Ευκαιρία, αλλά και παγίδες

Για την Αθήνα και τη Λευκωσία το κάλεσμα είναι διπλής όψης. Από τη μία, επιβεβαιώνει ότι αντιμετωπίζονται  ως χρήσιμος κρίκος σε μια Δυτική πρωτοβουλία διαχείρισης κρίσης στην Ανατολική Μεσόγειο και από την άλλη, το «Συμβούλιο» δεν είναι φιλανθρωπικό γκαλά. Θα φέρει πολιτικό κόστος, δύσκολες ισορροπίες και αναπόφευκτες συγκρούσεις, ειδικά όταν θα μπαίνουν στην ίδια αίθουσα χώρες με ανταγωνιστικά συμφέροντα και διαφορετικά μέτρα ανοχής απέναντι στο Ισραήλ, την παλαιστινιακή πλευρά και περιφερειακούς παίκτες.