Το προγραμματικό αυτό κείμενο επιγράφεται ως πεδίο σύγκλισης των τριών βασικών ρευμάτων της σύγχρονης αριστεράς, ήτοι της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, συνθέτοντας το δυνητικό ακροατήριο για την επιστροφή του.
Η κεντρική επιδίωξη
Παρουσιάζοντας το «Μανιφέστο» ο πρώην Πρωθυπουργός σχολίασε χθες πως «η επεξεργασία των θέσεων που επετεύχθη μέσα από έναν ενδελεχή και ουσιαστικό διάλογο, από τα τέλη Ιανουαρίου έως και σήμερα, οδήγησε σε ένα κείμενο που από την αρχή έως το τέλος του επιδιώκει την σύνθεση», αναφερόμενος παράλληλα στο σκοπό της συγγραφής του.
Όπως είπε ο κ. Τσίπρας, «κεντρική μας επιδίωξη μέσα από αυτό το κείμενο, ήταν και παραμένει, η συλλογική ανανέωση του πολιτικού λόγου και η διαμόρφωση ενός συνεκτικού πλαισίου αρχών και κατευθύνσεων, που θα προασπίζεται όσα μας ανήκουν από κοινού, συγκροτώντας μια πειστική εναλλακτική στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς». «Μια νέα αξιακή αφετηρία με διάρκεια και προοπτική», κατέληξε.
Τα μηνύματα
Το γεγονός ότι ο ίδιος προλόγισε τη δημοσιοποίηση του κειμένου με κριτήριο «μια πειστική εναλλακτική» πρόταση, έχει θέσει ήδη τον πήχη για την επόμενη εκλογική σύγκρουση, στην οποία έχει δηλώσει παρών.
Ωστόσο, στις γραμμές του «Μανιφέστου» εντοπίζονται πολλά και διαφορετικά μηνύματα με πολλαπλούς αποδέκτες.
Συμπαράταξη
Ο πρώην Πρωθυπουργός δρομολογεί την επάνοδό του με όρους συμπαράταξης των 3 βασικών ρευμάτων της σύγχρονης αριστεράς, στη λογική συγκρότησης μιας ενιαίας παράταξης. Στην πράξη, ωστόσο, αυτή η διακήρυξη βρίσκει απέναντι τόσο το ΠΑΣΟΚ, που εντοπίζεται στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και τη Νέα Αριστερά, από τη «δημοκρατική αντιπολίτευση».
Εξάλλου, η συγκρότηση παράταξης στη λογική της εναλλακτικής πρότασης απέναντι στην ΝΔ είναι ένα σαφές προσκλητήριο σε πρόσωπα και κοινωνικές δυνάμεις από πλευράς του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την συγκρότηση ενός μετώπου. Συγκεκριμένα, «η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη, ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων», αναφέρεται σχετικά στο «Μανιφέστο».
