Υπάρχουν πολιτικά κόμματα που απλώς συμμετέχουν στην Ιστορία. Και υπάρχουν πολιτικές παρατάξεις που γράφουν την Ιστορία της χώρας. Η Νέα Δημοκρατία ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Από την ίδρυσή της το 1974 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέχρι τη σημερινή της πορεία υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Νέα Δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας κομματικός οργανισμός. Υπήρξε η παράταξη που ταυτίστηκε με τη Μεταπολίτευση, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας, τη σταθερότητα και τις μεγάλες εθνικές επιλογές.
Και αν υπάρχει ένας θεσμός μέσα από τον οποίο αποτυπώνεται η πολιτική και ιδεολογική διαδρομή της παράταξης, αυτός είναι τα συνέδριά της.
Το πρώτο μεγάλο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, στη Χαλκιδική το 1979, δεν ήταν μια τυπική κομματική διαδικασία. Ήταν η στιγμή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έδωσε ιδεολογική ταυτότητα στη μεταπολιτευτική κεντροδεξιά, εισάγοντας τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» ως πολιτική πυξίδα της παράταξης.
Εκείνη η ιστορική παρακαταθήκη δεν αφορούσε μόνο την οικονομία ή τη λειτουργία του κράτους. Αφορούσε μια βαθύτερη πολιτική φιλοσοφία: μια Ελλάδα δημοκρατική, ευρωπαϊκή, θεσμικά ισχυρή και εθνικά υπερήφανη.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, κάθε συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας αντανακλούσε και μια διαφορετική ιστορική ανάγκη της χώρας.
Η περίοδος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη συνδέθηκε με την ανάγκη εκσυγχρονισμού της οικονομίας, μεταρρυθμίσεων και εξωστρέφειας σε μια εποχή μεγάλων διεθνών αλλαγών.
Η εποχή του Κώστα Καραμανλή έφερε στο προσκήνιο τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, τη μεσαία τάξη και την ανάγκη επανένωσης της ελληνικής κοινωνίας μετά από χρόνια έντονης πόλωσης.
Αργότερα, στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, η παράταξη δοκιμάστηκε όσο ποτέ άλλοτε. Όμως άντεξε. Και αυτό συνέβη γιατί η Νέα Δημοκρατία είχε πάντα κάτι βαθύτερο από έναν εκλογικό μηχανισμό: είχε πολιτικές ρίζες, ιστορική μνήμη και ανθρώπους που παρέμειναν όρθιοι ακόμη και όταν το πολιτικό κόστος ήταν μεγάλο.
Αυτή ακριβώς είναι και η μεγάλη διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από πολλούς πολιτικούς σχηματισμούς που εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν μέσα στα χρόνια. Η Νέα Δημοκρατία εξελίσσεται χωρίς να χάνει την ταυτότητά της.
Στα σύγχρονα συνέδρια της παράταξης, ιδιαίτερα από το 2016 και μετά, η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να ανοίξει ακόμη περισσότερο τον πολιτικό της λόγο στην κοινωνία, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στην κομματική λειτουργία αλλά και στη συμμετοχή πολιτών, επιστημόνων, παραγωγικών φορέων και νέων ανθρώπων.
Το επετειακό συνέδριο για τα 50 χρόνια της παράταξης αποτέλεσε μια ιστορική υπενθύμιση ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η πιο σταθερή πολιτική δύναμη της Μεταπολίτευσης.
Και σήμερα, στο 16ο Συνέδριο, η παράταξη δείχνει ξανά ότι δεν περιορίζεται στη διαχείριση της καθημερινότητας. Επιχειρεί να διαμορφώσει το πολιτικό και εθνικό σχέδιο της επόμενης δεκαετίας.
Από τον εθνάρχη Καραμανλή μέχρι τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Νέα Δημοκρατία κουβαλά μια βαριά αλλά ιστορικά δικαιωμένη ευθύνη: να κρατά την Ελλάδα σταθερή, ισχυρή και ευρωπαϊκή σε κάθε δύσκολη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό αποτύπωμα των συνεδρίων της παράταξης όλα αυτά τα χρόνια.
Όχι μόνο ότι κατέγραφαν πολιτικές αποφάσεις.
Αλλά ότι αποτύπωναν, κάθε φορά, το πού θέλει να πάει η Ελλάδα.
