Στο 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν ακούστηκε απλώς μία ακόμα πολιτική ομιλία. Ακούστηκε η φωνή μιας γενιάς που δεν ντρέπεται να λέει καθαρά ποια είναι, τι πιστεύει και για ποια Ελλάδα παλεύει. Και αυτή τη φωνή την εξέφρασε με πάθος, καθαρότητα και αυθεντικότητα ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης.
Μέσα σε μια εποχή όπου πολλοί φοβούνται να μιλήσουν πολιτικά, όπου η εύκολη ουδετερότητα παρουσιάζεται σαν “μοντέρνα στάση”, ο Κυρανάκης τίμησε τον απλό Νεοδημοκράτη. Όχι τα φώτα, όχι τα αξιώματα, όχι τις τηλεοπτικές κάμερες. Τον άνθρωπο της βάσης. Τον φοιτητή της ΔΑΠ που δίνει μάχες στα πανεπιστήμια. Τον εργαζόμενο που δακτυλοδεικτείται επειδή υπερασπίζεται δημόσια τις ιδέες του. Τη μάνα που αφήνει το σπίτι της για να βρίσκεται εθελοντικά στο συνέδριο. Τον ανώνυμο αγωνιστή της παράταξης που κρατά τη σημαία ψηλά ακόμα και στις δύσκολες εποχές.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη αυτής της ομιλίας.
Δεν ήταν λόγια γραφείου. Δεν ήταν μια ψυχρή πολιτική ανάλυση. Ήταν μια ομιλία με καρδιά. Μια υπενθύμιση ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένας εκλογικός μηχανισμός. Είναι μια μεγάλη λαϊκή, πατριωτική, φιλελεύθερη οικογένεια ανθρώπων που άντεξαν, πίστεψαν και κράτησαν όρθια την παράταξη όταν άλλοι προεξοφλούσαν το τέλος της.
Ο Κυρανάκης μίλησε για εκείνους που δεν κρύφτηκαν ποτέ. Για εκείνους που πλήρωσαν κόστος επειδή δήλωναν περήφανα Νεοδημοκράτες. Για εκείνους που έχασαν ευκαιρίες, που άκουσαν ειρωνείες, που μπήκαν στο στόχαστρο επειδή δεν συμβιβάστηκαν με τη “μόδα” της απολιτίκ αδιαφορίας. Και τους είπε κάτι που άγγιξε κάθε γαλάζιο στέλεχος στην αίθουσα:
Δεν είστε μόνοι.
Αυτό ήταν το μήνυμα που έκανε την αίθουσα να σηκωθεί όρθια. Γιατί οι μεγάλες παρατάξεις δεν χτίζονται μόνο από αρχηγούς. Χτίζονται από στρατιές ανθρώπων που πιστεύουν σε ιδέες, σε πατρίδα, σε δημοκρατία και σε συλλογική προσπάθεια.
Ο λόγος του είχε και κάτι ακόμα που λείπει από τη δημόσια ζωή: αυθεντικότητα. Δεν προσπάθησε να χαϊδέψει αυτιά. Δεν μίλησε με πολιτική πλαστικότητα. Μίλησε σαν άνθρωπος που έχει ζήσει τη διαδρομή της ΟΝΝΕΔ, της ΔΑΠ, της παράταξης. Σαν κάποιος που γνωρίζει τι σημαίνει να δίνεις μάχες από μικρός για τις ιδέες σου και να επιμένεις όταν το κλίμα είναι απέναντί σου.
Και γι’ αυτό η παρέμβασή του ξεχώρισε.
Γιατί μέσα σε λίγα λεπτά κατάφερε να μετατρέψει ένα συνέδριο σε κάτι μεγαλύτερο: σε μια συλλογική υπενθύμιση ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να εκφράσει την Ελλάδα της ευθύνης, της προόδου, της σταθερότητας και της εθνικής αυτοπεποίθησης.
Όταν ο Κυρανάκης είπε πως «η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω», δεν το είπε σαν σύνθημα. Το είπε σαν πολιτική δέσμευση μιας γενιάς που δεν θέλει να ξαναζήσει τον λαϊκισμό, την τοξικότητα και την παρακμή.
Και τελικά αυτό είναι που έκανε την ομιλία του τόσο δυνατή:
ότι δεν απευθύνθηκε μόνο στους συνέδρους.
Απευθύνθηκε σε κάθε άνθρωπο που κάποτε αισθάνθηκε μόνος επειδή υπερασπίστηκε ανοιχτά τις ιδέες του.
Σε κάθε γαλάζιο αγωνιστή που δεν λύγισε.
Σε κάθε νέο παιδί που αποφασίζει ακόμα και σήμερα να μπει μπροστά.
Αυτή είναι η Νέα Δημοκρατία.
