Όπως σημειώνει, ο αγώνας του Γιώργου Μυλωνάκη είναι «υπαρξιακού χαρακτήρα» και για το ίδιο το πολιτικό σύστημα, καθώς –όπως υποστηρίζει– θα κρίνει αν ο πολιτικός διάλογος θα παραμείνει στην «πάλη ιδεών και αρχών» ή θα διολισθήσει στη «δολοφονία χαρακτήρων», αναφέροντας ότι κάτι τέτοιο έχει υποστεί επανειλημμένα ο ίδιος.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι τίθεται το ερώτημα αν θα επικρατήσει ο «θετικός προγραμματικός λόγος» ή η «ανθρωποφαγία», την οποία αποδίδει σε μέρος του πολιτικού προσωπικού και της «(παρα)δημοσιογραφίας». Υπογραμμίζει ότι οι κοινωνίες προοδεύουν όταν οι πολιτικές ηγεσίες διαθέτουν όραμα, ρεαλιστικό σχέδιο και κατάλληλα στελέχη, και όχι όταν «γίνονται ουρά των άκρων» που επιδιώκουν την ισοπέδωση χωρίς εφαρμόσιμη πρόταση.
Αναφερόμενος στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τονίζει ότι δεν εξελέγη το 2019 και το 2023 μέσω επιθέσεων προς πολιτικούς αντιπάλους, αλλά «στη βάση ενός θετικού οράματος και ενός κοστολογημένου προγράμματος», προσθέτοντας ότι αυτό δεν είχε στον πυρήνα του «την τοξικότητα που βλέπει τον αντίπαλο ως εχθρό».
Ο κ. Σκέρτσος υπογραμμίζει ακόμη ότι «μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να επιδιώκουμε την πολιτική ή τη φυσική εξόντωση των αντιπάλων», επισημαίνοντας την ανάγκη για «περισσότερη αξιοπρέπεια, ποιότητα και ευθύνη» στον πολιτικό λόγο.
Τέλος, αναφέρει ότι «όσοι δεν χτίζουμε καριέρες πάνω στην ισοπέδωση των άλλων προσευχόμαστε για τον Γιώργο», εκφράζοντας την ελπίδα να κερδίσει τη μάχη, ενώ σημειώνει ότι η πολιτική πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι «την απανθρωπιά ούτε την παλιανθρωπιά».
Η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου
«Η μάχη που δίνει ο Γιώργος Μυλωνάκης για τη ζωή και την οικογένειά του είναι υπαρξιακού χαρακτήρα πρωτίστως για τον ίδιο. Δεν αφορά όμως μόνο τον ίδιο. Μας αφορά όλους.
Ο αγώνας του Γιώργου είναι υπαρξιακού χαρακτήρα για το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Διότι θα κρίνει το αν θα επιτρέψουμε ο πολιτικός διάλογος να εκπέσει από την πάλη ιδεών και αρχών στο βούρκο της δολοφονίας χαρακτήρων. Ακριβώς σαν αυτή που υπέστη επανειλλημένα ο Γιώργος.
Αν θα επιτρέψουμε δηλαδή, αντί του θετικού προγραμματικού λόγου, να επικρατήσει ως κανόνας που εκλέγει κυβερνήσεις η ανθρωποφαγία που χαρακτηρίζει ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού και της (παρα)δημοσιογραφίας.
Οι κοινωνίες πηγαίνουν μπροστά όταν οι πολιτικές τους ηγεσίες έχουν όραμα, ρεαλιστικό σχέδιο και τα κατάλληλα στελέχη για την υλοποίησή του. Όχι όταν γίνονται ουρά των άκρων που επιδιώκουν μόνο την ακύρωση και την ισοπέδωση χωρίς κανένα εφαρμόσιμο εναλλακτικό σχέδιο.
