Στην εμφάνισή του στον ΑΝΤ1, ο νέος Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας δεν μίλησε με ξύλινη γλώσσα. Μίλησε για τη Βάγια Νέστορα, για την Αφροδίτη, για την τρομοκρατία, για το άσυλο του σπιτιού και για μια παράταξη που δεν τρομοκρατείται.
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που δεν χωρούν μισόλογα. Δεν χωρούν ισορροπίες, επικοινωνιακές ασκήσεις και τυπικές ανακοινώσεις καταδίκης. Η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, μητέρας της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας Αφροδίτης Νέστορα, μετά την εμπρηστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη, είναι μία από αυτές τις στιγμές. Η Βάγια Νέστορα κατέληξε μετά από εκτεταμένα εγκαύματα, ενώ η Αφροδίτη Νέστορα και ο πατέρας της νοσηλεύθηκαν μετά την επίθεση στο σπίτι τους.
Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, στην εμφάνισή του στο «Καλημέρα Ελλάδα» του ΑΝΤ1, εμφανίστηκε όπως τον θυμούνται οι Νεοδημοκράτες από τα δύσκολα χρόνια της πολιτικής μάχης: καθαρός, αιχμηρός, χωρίς φοβικότητα και χωρίς διάθεση να κρύψει το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Ο ίδιος ο ΑΝΤ1 παρουσίασε την παρέμβασή του με τη φράση: «Επέλεξαν συνειδητά να επιτεθούν σε απλούς ανθρώπους».
Ο Κυρανάκης ξεκίνησε από το ανθρώπινο. Όχι από το κομματικό. Μίλησε για μια οικογένεια που χτυπήθηκε μέσα στο σπίτι της. Για μια κόρη που είδε τη μητέρα της να χάνεται με φρικτό τρόπο. Για έναν πατέρα στο νοσοκομείο. Για γείτονες που δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική και όμως βρέθηκαν και αυτοί στη δίνη μιας εγκληματικής επίθεσης. O Γραμματέας της ΝΔ είπε χαρακτηριστικά ότι «η οικογένεια της Νέας Δημοκρατίας πενθεί», ενώ απέρριψε τον χαρακτηρισμό «τυφλό χτύπημα», τονίζοντας πως οι δράστες «έβλεπαν πού χτυπούσαν».
Αυτή ήταν και η ουσία της παρέμβασής του. Ότι δεν μιλάμε για ένα απλό περιστατικό βίας. Δεν μιλάμε για «γκαζάκια» όπως συνηθίζουν κάποιοι να υποβαθμίζουν τέτοιες ενέργειες. Μιλάμε για επίθεση σε σπίτι. Σε οικογένεια. Σε ανθρώπους που κοιμούνταν, που ξύπνησαν μέσα στον πανικό, που προσπάθησαν να σωθούν από τη φωτιά και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον θάνατο.
Και εκεί ο Κυρανάκης είπε κάτι που αγγίζει βαθιά τον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας: το πραγματικό άσυλο δεν είναι τα άβατα, δεν είναι οι καταλήψεις, δεν είναι οι χώροι όπου κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να δρουν έξω από τον νόμο. Το πραγματικό άσυλο είναι το σπίτι. Είναι η οικογένεια. Είναι η μητέρα, ο πατέρας, τα παιδιά. Είναι η πόρτα ενός ανθρώπου που δεν πρέπει ποτέ να μετατρέπεται σε στόχο πολιτικής βίας.
Αυτό το μήνυμα δεν ήταν απλώς πολιτικό. Ήταν βαθιά παραταξιακό. Γιατί η Νέα Δημοκρατία έχει πληρώσει την τρομοκρατία με αίμα. Ο Παύλος Μπακογιάννης, σύμβολο εθνικής συμφιλίωσης, δολοφονήθηκε από τη 17 Νοέμβρη. Και η παράταξη που κράτησε όρθια τη Δημοκρατία σε κρίσιμες στιγμές της Μεταπολίτευσης δεν έχει δικαίωμα να συνηθίσει τη βία, να την υποβαθμίσει ή να τη βαφτίσει «ακτιβισμό».
Ο Κυρανάκης δεν περιορίστηκε στη συγκίνηση. Έδειξε και την πολιτική διάσταση του προβλήματος. Μίλησε για μια κουλτούρα ανοχής, για μια σταδιακή κανονικοποίηση της βίας, για το πώς οι χαρακτηρισμοί, οι στοχοποιήσεις, τα τρικάκια στα σπίτια, οι μπογιές στις πόρτες και οι επιθέσεις σε πολιτικά πρόσωπα ή δημοσιογράφους δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου κάποιοι νιώθουν ότι μπορούν να πάνε ένα βήμα παραπέρα.
Μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με κάθε επιμέρους πολιτική αιχμή του. Δεν μπορεί όμως να αρνηθεί ότι έθεσε το κεντρικό ερώτημα: πόσες φορές θα κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την αλυσίδα; Πρώτα η στοχοποίηση. Μετά η εισβολή στην ιδιωτική ζωή. Μετά ο βανδαλισμός. Μετά η φωτιά. Και τελικά ο θάνατος.
Ο Γραμματέας της ΝΔ συνέδεσε, ως πολιτική του εκτίμηση, την εμπρηστική επίθεση με αντίποινα για την επιβολή της νομιμότητας στα Πανεπιστήμια και ειδικά με τις εκκενώσεις καταλήψεων στο ΑΠΘ. Αυτή η εκτίμηση έχει ήδη καταγραφεί στον δημόσιο διάλογο, ενώ η υπόθεση βρίσκεται στο επίκεντρο των αστυνομικών ερευνών.
Το πιο δυνατό σημείο της παρουσίας του, όμως, ήταν το κάλεσμα έξω από το Ιπποκράτειο. Όχι για επεισόδια. Όχι για αντίποινα. Όχι για βία. Αλλά για μια ανθρώπινη αλυσίδα. Για μια σιωπηλή, ειρηνική απάντηση με κεντρικό μήνυμα: «Δεν σας φοβόμαστε». Αυτό είναι το μήνυμα που χρειαζόταν να ακουστεί.
Γιατί η απάντηση της Νέας Δημοκρατίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να μοιάζει με τους εχθρούς της Δημοκρατίας. Η απάντηση είναι θεσμοί, Δικαιοσύνη, Αστυνομία, νόμος, μνήμη και πολιτική αποφασιστικότητα. Είναι να συλληφθούν οι ένοχοι. Να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη. Να μη χαθεί ξανά η υπόθεση μέσα σε διαδικαστικές τρύπες, πολιτικές ανοχές και βολικές σιωπές.
Η Αφροδίτη Νέστορα, πριν χάσει τη μητέρα της, είχε γράψει πως «δεν μπορούν να μας τρομοκρατήσουν» και πως θα συνεχίσει όρθια για την ελεύθερη σκέψη, την άποψη και τη δυνατότητα να διατυπώνει τις ιδέες της. Αυτή η φράση σήμερα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος. Γιατί δεν είναι πια μια απλή πολιτική δήλωση. Είναι μια στάση ζωής μέσα στον πόνο.
Ο Κυρανάκης μίλησε στην ψυχή των Νεοδημοκρατών γιατί είπε αυτό που πολλοί αισθάνονται: ότι η Δημοκρατία δεν προστατεύεται με φοβικά αντανακλαστικά. Προστατεύεται όταν λες τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν δεν εξισώνεις τον θύτη με το θύμα. Όταν δεν ψάχνεις δικαιολογίες για όσους βάζουν φωτιά σε σπίτια ανθρώπων. Όταν θυμάσαι ότι πίσω από κάθε πολιτική ταμπέλα υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια μητέρα.
Η Βάγια Νέστορα δεν είναι ένα ακόμη όνομα σε μια θλιβερή ειδησεογραφική ακολουθία. Είναι το όριο. Είναι η στιγμή που η πολιτεία, η Δικαιοσύνη, τα κόμματα και η κοινωνία πρέπει να απαντήσουν καθαρά: καμία ανοχή στην τρομοκρατία, καμία κανονικοποίηση της πολιτικής βίας, κανένα άλλο σπίτι στο στόχαστρο.
Και για τη Νέα Δημοκρατία, το μήνυμα είναι ακόμη πιο προσωπικό: δεν φοβηθήκαμε ποτέ. Δεν θα φοβηθούμε ούτε τώρα.
